'Hewwe jim wel eerpels?' De vraag kwam van een man die al een minuut of vijf voor het raam naar de menukaart had staan kijken. Daarna was hij wat schichtig binnen gekomen. Keek wat om zich heen en kwam toen aan de bar, waar hij me de vraag stelde. 'Natuurlijk meneer', antwoordde ik.'Bij het hoofdgerecht  krijgt u twee soorten groente, sla en aardappelen. Maar het restaurant is helaas nog gesloten. Ik kan u nog niet helpen. Om zes uur gaan we open.' Vol onbegrip staarde hij me aan. 'Dus jim hewwe nou gin eerpels?'  In zich zelf mompelend en hoofdschuddend vertrok hij weer. Keek buiten nog even op de menukaart en verdween. In de weken die volgden kwam hij een aantal keren langs. Steeds hetzelfde ritueel. Buiten nauwkeurig de menu kaart bestuderen. Binnenkomen, omzich heen kijken en steeds de zelfde vraag: Hewwe jim wel eerpels?
Na een aantal weken bleef hij weg en verdween ook bij ons uit de gedachten. Tot een paar maanden later op een stille maandagavond.
Even na zessen stapte hij binnen. Eerst herkende ik hem niet, Maar toen ik de vraag hoorde:'Hewwe jim wel eerpels?' schoot het me weer te binnen. Mijn vriendin, de gastvrouw van het restaurant, stond hem te woord. En zowaar, na een aantal minuten schoof hij achter een tafeltje. Menukaart op tafel. 'Wilt u iets drinken meneer?' Hij dacht even na. 'Nee, maar ik krij toch wel eerpels he?'
Even later kwam de bestelling. 'Doe maar een stuk vlees met    eerpels'  'Wilt u ook iets vooraf? ' Nee, maar ik wil wel graag eerpels'.Ik sneed een dikke biefstuk af en deed die in de pan. Op de bestelbon stond met grote letters:tafel 3 EXTRA AARDAPPELEN.
Na een kwartier kwam de maaltijd op tafel. Biefstuk met saus, sla, twee warme groenten en een grote schaal aardappelen. Even keek hij er na en kieperde vervolgens de inhoud van de schaaltjes bij het vlees op zijn bord. Knoopte het servet om zijn nek en begon te eten. In rap tempo schoof hij de maaltijd naar binnen. Toen ik later bij zijn tafel kwam was alles naar wens, maar of er nog wat eerpels waren. Na de tweede portie aardappelen stond hij op en stond met een tientje te zwaaien om te betalen. Dat was niet genoeg en na enig aandringen onzerzijds werden er nog twee guldens opgediept. Toen was het op.Daarna vertrok hij. Die avond was er tenminste één Liwwadder met een voldaan gevoel in zijn buik.