Mieke

Ze zag er wel spannend uit, een kort suederokje met daaronder kniehoge rijglaarsjes. En ze was een beetje dronken.
Nu houd ik van vrouwen die een beetje dronken zijn. Je hoeft namelijk niet met ze te praten want ze lullen zelf aan een
stuk door en naar jou luisteren doen vrouwen niet, ook niet als ze aangeschoten zijn. Bovendien verdwijnen bij de meeste
vrouwen die een paar glaasjes gedronken hebben veel van hun remmingen en beginnen met jan en alleman te knuffelen.
Wat voor getrouwde mannen van mijn leeftijd natuurlijk altijd meegenomen is. De vrouwen van getrouwde mannen van
mijn leeftijd knuffelen namelijk allang niet meer; ja alleen als ze een beetje aangeschoten zijn en dan met een ander.
Ik kwam haar net voor sluitingstijd tegen in de Toeter nadat ik die avond voor 40 mensen in Treff gekookt had. Nico,
de eigenaar vond het tijd dat ik weer eens ging koken en had een PietPaaltjens avond georganiseerd. Na ruim een
jaar stond ik weer eens in een restaurantkeuken, iets waarvan ik me had voorgenomen nooit meer te doen. Maar goed,
Nico is de kwaadste niet en eigenlijk vond ik het ook wel leuk. Bovendien bleek het wel een vruchtbaar idee om met
Piet Paaltjens op herhaling te gaan. Nico had alle tafeltjes vol geboekt. In de tijd dat ik mijn eigen restaurant nog had,
kwamen er in een hele week niet zoveel mensen. Er zaten zelfs gasten die altijd al eens bij me hadden willen eten
maar die in al die 21 jaar dat Piet Paaltjens bestaan heeft daar nooit aan toe waren gekomen. De avond was erg gezellig
en uiteraard streelde het mijn ego ook wel. Zoveel mensen die speciaal voor mijn eten kwamen. Nico liet de wijn die avond
ruimschoots vloeien, ook in de keuken, zodat ik om een uur of een ’s nachts ernstig aan een biertje toe was en nog even naar
de Toeter liep. En daar kwam ik Mieke tegen die op een kruk zat en net een glas witte wijn met ijs bestelde. Die krijgt ze
van mij en doe mij maar een Amsterdammertje, zei ik tegen de barman. Mooie laarzen draag je, zei ik om maar wat te zeggen.
Na ‘proost’ en een eerste slok wordt er toch van je verwacht dat je wat onderhoudend bent. Mieke keek eens naar beneden
alsof ze nu pas ontdekte dat ze laarzen droeg. Ze besteedde er verder geen aandacht aan maar keek me aan en zei toen met
ietwat dubbele tong: Jij bent de man van de knakworsten. Heerlijke knakworsten maak jij. Ze draaide zich om naar twee andere
vrouwen die naast haar zaten en riep, meiden hier is die man van die lekkere knakworsten. De toegesprokenen bleken mij ook te
herkennen als de man van de knakworsten. Ze waren een keertje bij een van de legendarische poezieavonden in PietPaaltjens
geweest waar ik tussen de gedichten door knakworsten met mosterd serveerde. Manmoedig nam ik een grote slok van mijn bier
want na het applaus van mijn gasten die avond in restaurant Treff moest ik wel even slikken dat ik bij bepaalde mensen niet bekend
was om mijn mooie gerechten maar als man van de knakworsten. De dames raakten niet meer uitgepraat over de kwaliteit van mijn
knakworsten tot de verlossende laatste ronde waarna Mieke met mij de kroeg uitstapte. Helaas verhevigde de koude nachtlucht
het effect van de vele glazen witte wijn met ijs en Mieke moest zich stevig aan mij vast houden om niet om te vallen. Dat komt
van mijn laarzen, mompelde ze. Dat bleek maar ten dele waar want een klein eindje verder moest ik verschrikkelijk mijn best
doen om haar overeind te houden. Gelukkig woonde ze niet ver weg maar wel drie trappen op. In haar appartement aangekomen
liet ik haar op de bank zakken waar ze meteen in slaap viel. Nu slaap ik zelf met enige regelmaat een gedeelte van de nacht op
de bank en ik weet dus uit ervaring dat het heel vervelend is met je schoenen aan te slapen. Ik zal je laarzen uittrekken, zei ik
tegen de slapende Mieke. Ik keek eens naar de vele knoopjes en de lange veters op haar rijglaarzen en trok zowel links als
rechts de boel in de knoop. Twintig minuten later had ik eindelijk met een hoop binnensmonds gevloek de veters weer ontward
en moesten de laarzen volgens mij uit kunnen. Op dat moment werd Mieke een beetje wakker en fluisterde iets van ‘er zitten
ritsjes aan de zijkant’. Verdomme, die had ik helemaal niet gezien; het was helemaal niet nodig geweest die rotveters los te
knopen. Ik had gewoon de ritsen naar beneden kunnen trekken. Ik liet Mieke op de bank liggen en deed het licht uit. Toen ik
thuis in bed stapte werd mijn vrouw wakker en vroeg hoe de Piet Paaltjens avond geweest was. Behalve de knakworsten ging
het wel goed, zei ik en kroop een beetje tegen haar aan. We gaan nu niet meer knuffelen, zei ze en draaide zich om. Net als
of ik daar op gerekend had. Getrouwde vrouwen knuffelen niet meer. Alleen als ze te veel wijn op hebben en dan bij voorkeur
met een andere man.