Restaurant Piet Paaltjens
De meest trieste avonden die ik in mijn restaurant heb mee gemaakt,
waren de avonden dat er een tafel was gereserveerd door de organisatie
'Dinner for Six'. Drie wanhopige vrouwen en drie hongerige, maar niet naar
mijn eten, mannen hadden zich aangemeld om met zijn zessen te eten. Ze
waren daar voor bij elkaar gezocht door een contactpersoon van deze kennismakingsclub,
die de computergegevens met elkaar vergeleken had en zo tot een selectie
kwam. Deze persoon kwam ook even binnen om de mensen te ontvangen, maar
verdween na een eerste drankje. En daar zaten ze dan. Zes, voor elkaar
wildvreemde, mensen die allemaal op zoek waren naar een relatie. Ongemakkelijke
stiltes aan tafel was het beeld van het eerste half uur. Pas toen de eerste
gang op tafel kwam werden de tongen wat losser omdat er kritiek op het
eten kon worden geleverd en vergelijkingen konden worden gemaakt met andere
restaurants waar ze door de organisatie al eens naar toe gestuurd waren.
Het alcohol gebruik was zeer beperkt want wie wil nu bij een eventuele
eerst kennismaking van zijn of haar nieuwe partner dronken worden. Bovendien
kun je dan als man beslist wel vergeten waarom je je eigenlijk voor zo'n
avond opgegeven hebt. Volgens mij hadden de mannen voor het geld dat ze
nu aan mij moesten betalen beter een rondje Weaze kunnen doen. Dan had
je in ieder geval gekregen wat je bedoeling was en bovendien niet een hele
avond je best hoeven te doen geïnteresseerd te lijken in onnozel prietpraat.
Voor de vrouwen zal er ook wel iets dergelijks zijn en anders kunnen ze
om hun behoeften te bevredigen altijd nog een cursus bloempot beschilderen
doen of zich opgeven voor een literatuurclubje. Toch schijnt de kennismakings
business een lucratieve bezigheid te zijn Laatst vroeg iemand me nog of
ik mee wilde naar een singels weekend op een kasteeltje in de Achterhoek.
's Middags een wandeling over het landgoed rondom het kasteel en 's avonds
een dinerdansant. Vrouwen en het lang en mannen in jacquet. Nou heeft mijn
vader me altijd voorgehouden om op te passen voor ondernemingen waar voor
je nieuwe kleren moet aanschaffen. Bovendien moet ik ieder weekend werken
dus kon ik met reden weigeren. En wat een omslachtig gedoe om een vrouw
in je bed te krijgen. Ga gewoon naar de kroeg als je wat wilt. Een biertje
in de hand en aan de bar op je gemak rondkijken. Nu zit ik zelf meestal
bij mijn buurman in café de Ossekop, maar dat is nou niet het meest
geschikte etablissement om een vrouw te versieren. Het aantal vrouwen wat
daar komt is zo gering dat de verplichte aanschaf van een damestoilet volstrekt
overbodig leek. Maar het bier is goed en vaak kom ik ook niet verder.
Voor serieuze versierpogingen zal ik elders moeten gaan. Silbermann misschien
of het Haersmahuys? Ik ga maar gewoon naar de Spûkepôlle. Daar
is de kans van slagen het grootst en de hond mag mee naar binnen. Nadeel
daar is dat er veel en snel geschonken wordt. Dat maakt het wel heel gezellig,
maar leidt natuurlijk niet tot versieren. Dan nog maar even naar café
Elfendertig, waar ze ook veel bier hebben en dat is ondertussen belangrijker
geworden dan een vrouw. Veel glazen later wil de hond naar huis en lopen
we met twee frikadellen van het Bollehuske naar de Uniabuurt. Als ik de
volgende ochtend wakker word lig ik op de bank met mijn overhemd vol pindasaus.
Het bakje van de frikadellen ligt in de hondenmand en daar zullen ze waarschijnlijk
ook wel genuttigd zijn. Net als ik onder de douche sta om het loden gevoel
in mijn kop wat kwijt te raken gaat de telefoon. Mijn ex;' Je dochter wil
je even aan de lijn. Heb je gisteren weer gezopen? Zo klink je tenminste.
'Nou eigenlijk was ik onderweg om iemand zoals jij te versieren,' antwoord
ik, 'maar dan een aardig exemplaar.'
